Մորթին՝ ոչխարի, իսկ մարմնի մեջ, ներսում՝ միայն թույն

Նա բլթացրեց բազում հատորներ

ու աչքը հառեց մեր վերջին, վերջին,

վերջին նշխարին,

որ կոչում ենք հույս,

մինչ ի մահ խայթեց,

«լրիվ վերջ տվեց կյանքը թշվառիս,

որպես մեզ չկա մեղքերի ներման

խաղողի ողկույզ»,

Մորթին ոչխարի,

իսկ մարմնի մեջ ներսում միայն թույն,

թեպետ մեր նման նույն արևի տակ`

նույն հացն էր ուտում:

Եվ ամեն պահ եմ զարմանում, Տեր իմ,

գիտեմ, ամեն բան ու ամեն ինչ էլ

ծագում է նույնից,

ինչպե՞ս է որ սա սպանդն է փնտրում

նրանց, ում կյանքը և թե իրենը լոկ Դու ես տալիս

և թե պահպանում Վերին անհունից:

Եվ պատասխանդ հնչել է արդեն,

որ Վերջին Դատին,

յուրաքանչյուրին, ըստ չար իր գործի`

պիտ դեմ տաս պատին,

որովհետև որ

ապաշխարության ու ներման գանձի

խաչ չվերցրին,

այլ ըմբոստացան` գոռոզանալով

իրենց նյութապաշտ հպարտման թույնից…

Մաքսիմ ՈՍԿԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ